Selecteer een pagina

Dik twee jaar geleden wist ik nog niet of ik wel kinderen wou.

Nu wéét ik dat ik gewoon echt een mama ben, dat het zo moest zijn.

Ik kan het niet goed beschrijven, maar ik voel mezelf transformeren tot een nieuwe Elke sinds ik mama geworden ben.

Ik zit beter in mijn vel, voel me zelfzekerder, trotser, leer nog veel meer luisteren naar mijn intuïtie, …

En ik schrijf dan wel een “nieuwe” Elke, maar eigenlijk voelt het meer alsof ik nu pas echt mezelf word.

Tiktak, tiktak

Het begon voor mij ongeveer twee jaar geleden. Mijn beide schoonzussen waren zwanger, en plots voelde ik het: ik wil ook!

Ik heb er een paar dagen mee rondgelopen, even over nagedacht, me afgevraagd “is dit echt?” voor ik het met Gerrit besprak in de auto.

We waren onderweg van de schoonfamilie naar huis, een rit van ongeveer anderhalf uur. Ideaal dus om het hier eens ongestoord over te hebben.

En tegen dat we thuis waren was het beslist: OK, let’s do this!

Ik had in gedachten dat ik eerst een aantal kilo’s nog wou afvallen voor ik zwanger zou worden, en mijn conditie wat meer opbouwen zodat ik sterker zou zijn voor de zwangerschap, maar Elke zou Elke niet zijn als ik niet *een beetje* ongeduldig werd.

Dus toen zijn we er maar meteen voor gegaan. (Achteraf gezien zou het toch echt wel slimmer geweest zijn om mijn lijf eerst sterker te maken, dan was de zwangerschap misschien makkelijker geweest. Maar ik loop op de zaken vooruit).

En we hadden geluk, na 3 maanden was het al raak!

Mijn zwangerschap

Zwanger zijn vond ik echt vreselijk, ook al had ik behalve het eeuwige moe zijn en een pijnlijk bekken amper zwangerschapskwalen.

Het begon al toen ik overdag in de zetel in slaap viel. Ik doe nochtans nooit dutjes. Bizar. Er ging toen al een belletje rinkelen bij mij en jawel, de ochtend nadien had ik een positieve zwangerschapstest in handen.

Gerrit was trouwens net de kattenbak aan het legen toen ik het hem vertelde: “Ja maar, ik heb kak in mijn handen. Zegt dat nog een keer?”

Ik bleef hopen dat die vermoeidheid zou verdwijnen maar helaas.

En ik die zo graag eet, had 9 maanden lang een afkeer van quasi alles dat ook maar enigszinds als gezond bestempeld kon worden. 9 maanden lang kon ik totaal niet genieten van eten.

Ik kreeg ook steeds meer last van bekkenpijn en kon op het jaarlijkse familieweekendje met moeite de trap op, laat staan wandelen in de sneeuw met de rest van de familie.

Ik ben in elk geval goed gewaarschuwd voor de volgende keer: als zwangere ga ik er niet meer op rekenen dat ik nog (veel) werk gedaan krijg, laat staan dat ik kan vooruitwerken voor na de bevalling. Rusten, rusten, rusten, dat is waar mijn lijf om vroeg.

De bevalling

Die zwangerschap eindigde dan ook nog met een echt dieptepunt: van een geplande thuisbevalling in bad ging ik naar een spoedkeizersnede. Wat een nachtmerrie!

Misschien ben ik te kleinzerig, misschien had ik mijn oefeningen op voorhand niet goed genoeg gedaan, misschien was het omdat Robbe niet helemaal goed lag (hij was een sterrenkijker) of misschien had ik gewoon pech.

In elk geval, zodra ik beslist had dat ik de pijn niet kon uitstaan en een epidurale wou ging het snel bergaf.

Ten eerste hielp de epidurale voor geen meter en bleef ik ontzettend veel pijn hebben, ten tweede zakte Robbes hartslag continu weg zodra de epidurale gezet was en schoof hij niet meer verder naar beneden.

Uiteindelijk werd beslist om er toch maar een keizersnede van te maken en dat verliep, zo last minute, natuurlijk helemaal niet zoals ik had gehoopt.

Met als toppunt dat ik daar zeker een kwartier, twintig minuten op de gang lag te wachten, moederziel alleen, klaarwakker en ongeduldig, terwijl Gerrit en Robbe al weg waren naar de kamer. En die verplegers maar vrolijk kletsen terwijl ze de operatiezaal opruimden. Vreselijk vond ik dat.

(Het hele bevallingsverhaal kan je trouwens hier nalezen.)

Hallo Robbe!

Maar vanaf toen was het prachtig.

 

Robbe was een perfect gezond jongetje dat al heel snel goed lag te drinken, ook al kwam mijn melk (vermoedelijk door de keizersnede?) iets trager in dan normaal en had hij heel erg veel honger.

Moeder zijn… dat gaat me sinds dag 1 eigenlijk echt heel gemakkelijk af. Ik weet het, ik ben een lucky bitch 🙂

Zodra ik bevallen was kwam mijn energie terug en van kraamtranen heb ik gelukkig nooit geen last gehad. Je zou het een roze wolk kunnen noemen, maar eigenlijk ben ik vooral heel nuchter gebleven, er was niet echt een emotionele rollercoaster.

Voelde ik meteen die grote liefde voor mijn kind?

Nee, eigenlijk niet. Het voelde vooral heel onwerkelijk aan. Zo van, daar ligt een kind. Die zat in mijn buik. Dat is mijn kind.

Maar ik maakte me daar ook weer niet echt zorgen in, en de liefde is gegroeid. Groeit nog steeds.

Ik heb weinig last van twijfels, schuldgevoelens of wat dan ook bij Robbe. Ik voel gewoon goed aan wat hij nodig heeft, wat ik nodig heb en hoe ik ons allebei het beste kan geven wat we nodig hebben.

Borstvoeding, samen slapen, niet laten huilen, wasbare luiers, rapley, stopzetten van de crèche, de perfecte onthaalmoeder zoeken en vinden, hulp vragen als ik die nodig heb, beslissen om minder te werken, … Het lijkt allemaal zo soepel te verlopen. Ik had het zo mooi niet kunnen dromen.

Niet dat het hier nooit lastig is hoor (integendeel ;-)), en of ik dat ook nog ga zeggen als baby 2 (ooit) een huilbaby zal zijn, tsja, wie zal het zeggen. Maar aan doemdenken wil ik hier niet meedoen.

Dus ja, mama worden? De beste beslissing die ik ooit kon nemen.

 

Deze post maakt deel uit van de 40 dagen bloggen-challenge. Dit is dag 3/40.