Selecteer een pagina
Dankbaar

Dankbaar

Gisteren was ik boos, vandaag ben ik dankbaar.

’t Is te zeggen, ik probeer alle dagen dankbaar te zijn.

Ik heb geen dankbaarheidsdagboek. Wel een bullet journal, en net zoals iedereen die bezig is met zichzelf te verbeteren heb ik weleens geprobeerd om elke dag een paar dingen bij te houden waar ik dankbaar voor was.

Werkt voor geen meter voor mij had ik de indruk.

Ik maakte mezelf er waarschijnlijk te snel vanaf. Als je gewoon opschrijft “mooi weer, mijn lief en een gezellige bureau”, tsja… dan voel je daar niet veel bij.

Meer details dus, dat werkt.

Maar sinds ik in een podcast de tip hoorde om je dankbaarheidspuntjes niet op te schrijven, maar te delen met iemand is het pas echt gaan werken voor mij.

Nu vraag ik ’s avonds aan Gerrit waar hij dankbaar voor is en vertel ik hem de dingen waar ik dankbaar voor ben. Met een woordje uitleg erbij, en soms babbelen we daar nog eens over.

Niet slecht voor onze relatie trouwens dat we vaak ook iets noemen dat de ander deed waar we dankbaar voor zijn.

Het is gewoon ook een leuk kort momentje dat voor een keer niet over het werk of baby Robbe gaat.

Dus: dankbaarheidsoefeningen… niet noteren, wel vertellen!

Dikke aanrader, echt waar 🙂

 

(Foto door Pitslamp Fotografie, een paar jaar geleden)

 

Deze post maakt deel uit van de 40 dagen bloggen-challenge. Dit is dag 7/40. En nog geen enkele dag overgeslagen! Yieha! 

 

Mama worden

Mama worden

Dik twee jaar geleden wist ik nog niet of ik wel kinderen wou.

Nu wéét ik dat ik gewoon echt een mama ben, dat het zo moest zijn.

Ik kan het niet goed beschrijven, maar ik voel mezelf transformeren tot een nieuwe Elke sinds ik mama geworden ben.

Ik zit beter in mijn vel, voel me zelfzekerder, trotser, leer nog veel meer luisteren naar mijn intuïtie, …

En ik schrijf dan wel een “nieuwe” Elke, maar eigenlijk voelt het meer alsof ik nu pas echt mezelf word.

Tiktak, tiktak

Het begon voor mij ongeveer twee jaar geleden. Mijn beide schoonzussen waren zwanger, en plots voelde ik het: ik wil ook!

Ik heb er een paar dagen mee rondgelopen, even over nagedacht, me afgevraagd “is dit echt?” voor ik het met Gerrit besprak in de auto.

We waren onderweg van de schoonfamilie naar huis, een rit van ongeveer anderhalf uur. Ideaal dus om het hier eens ongestoord over te hebben.

En tegen dat we thuis waren was het beslist: OK, let’s do this!

Ik had in gedachten dat ik eerst een aantal kilo’s nog wou afvallen voor ik zwanger zou worden, en mijn conditie wat meer opbouwen zodat ik sterker zou zijn voor de zwangerschap, maar Elke zou Elke niet zijn als ik niet *een beetje* ongeduldig werd.

Dus toen zijn we er maar meteen voor gegaan. (Achteraf gezien zou het toch echt wel slimmer geweest zijn om mijn lijf eerst sterker te maken, dan was de zwangerschap misschien makkelijker geweest. Maar ik loop op de zaken vooruit).

En we hadden geluk, na 3 maanden was het al raak!

Mijn zwangerschap

Zwanger zijn vond ik echt vreselijk, ook al had ik behalve het eeuwige moe zijn en een pijnlijk bekken amper zwangerschapskwalen.

Het begon al toen ik overdag in de zetel in slaap viel. Ik doe nochtans nooit dutjes. Bizar. Er ging toen al een belletje rinkelen bij mij en jawel, de ochtend nadien had ik een positieve zwangerschapstest in handen.

Gerrit was trouwens net de kattenbak aan het legen toen ik het hem vertelde: “Ja maar, ik heb kak in mijn handen. Zegt dat nog een keer?”

Ik bleef hopen dat die vermoeidheid zou verdwijnen maar helaas.

En ik die zo graag eet, had 9 maanden lang een afkeer van quasi alles dat ook maar enigszinds als gezond bestempeld kon worden. 9 maanden lang kon ik totaal niet genieten van eten.

Ik kreeg ook steeds meer last van bekkenpijn en kon op het jaarlijkse familieweekendje met moeite de trap op, laat staan wandelen in de sneeuw met de rest van de familie.

Ik ben in elk geval goed gewaarschuwd voor de volgende keer: als zwangere ga ik er niet meer op rekenen dat ik nog (veel) werk gedaan krijg, laat staan dat ik kan vooruitwerken voor na de bevalling. Rusten, rusten, rusten, dat is waar mijn lijf om vroeg.

De bevalling

Die zwangerschap eindigde dan ook nog met een echt dieptepunt: van een geplande thuisbevalling in bad ging ik naar een spoedkeizersnede. Wat een nachtmerrie!

Misschien ben ik te kleinzerig, misschien had ik mijn oefeningen op voorhand niet goed genoeg gedaan, misschien was het omdat Robbe niet helemaal goed lag (hij was een sterrenkijker) of misschien had ik gewoon pech.

In elk geval, zodra ik beslist had dat ik de pijn niet kon uitstaan en een epidurale wou ging het snel bergaf.

Ten eerste hielp de epidurale voor geen meter en bleef ik ontzettend veel pijn hebben, ten tweede zakte Robbes hartslag continu weg zodra de epidurale gezet was en schoof hij niet meer verder naar beneden.

Uiteindelijk werd beslist om er toch maar een keizersnede van te maken en dat verliep, zo last minute, natuurlijk helemaal niet zoals ik had gehoopt.

Met als toppunt dat ik daar zeker een kwartier, twintig minuten op de gang lag te wachten, moederziel alleen, klaarwakker en ongeduldig, terwijl Gerrit en Robbe al weg waren naar de kamer. En die verplegers maar vrolijk kletsen terwijl ze de operatiezaal opruimden. Vreselijk vond ik dat.

(Het hele bevallingsverhaal kan je trouwens hier nalezen.)

Hallo Robbe!

Maar vanaf toen was het prachtig.

 

Robbe was een perfect gezond jongetje dat al heel snel goed lag te drinken, ook al kwam mijn melk (vermoedelijk door de keizersnede?) iets trager in dan normaal en had hij heel erg veel honger.

Moeder zijn… dat gaat me sinds dag 1 eigenlijk echt heel gemakkelijk af. Ik weet het, ik ben een lucky bitch 🙂

Zodra ik bevallen was kwam mijn energie terug en van kraamtranen heb ik gelukkig nooit geen last gehad. Je zou het een roze wolk kunnen noemen, maar eigenlijk ben ik vooral heel nuchter gebleven, er was niet echt een emotionele rollercoaster.

Voelde ik meteen die grote liefde voor mijn kind?

Nee, eigenlijk niet. Het voelde vooral heel onwerkelijk aan. Zo van, daar ligt een kind. Die zat in mijn buik. Dat is mijn kind.

Maar ik maakte me daar ook weer niet echt zorgen in, en de liefde is gegroeid. Groeit nog steeds.

Ik heb weinig last van twijfels, schuldgevoelens of wat dan ook bij Robbe. Ik voel gewoon goed aan wat hij nodig heeft, wat ik nodig heb en hoe ik ons allebei het beste kan geven wat we nodig hebben.

Borstvoeding, samen slapen, niet laten huilen, wasbare luiers, rapley, stopzetten van de crèche, de perfecte onthaalmoeder zoeken en vinden, hulp vragen als ik die nodig heb, beslissen om minder te werken, … Het lijkt allemaal zo soepel te verlopen. Ik had het zo mooi niet kunnen dromen.

Niet dat het hier nooit lastig is hoor (integendeel ;-)), en of ik dat ook nog ga zeggen als baby 2 (ooit) een huilbaby zal zijn, tsja, wie zal het zeggen. Maar aan doemdenken wil ik hier niet meedoen.

Dus ja, mama worden? De beste beslissing die ik ooit kon nemen.

 

Deze post maakt deel uit van de 40 dagen bloggen-challenge. Dit is dag 3/40. 

 

 

40 dagen bloggen – goed zot?

40 dagen bloggen – goed zot?

Ik zit al een tijdje op het idee van Mama Coca te broeden. En toen lanceerde Kathleen nog een keertje haar 40 dagen bloggen vasten challenge en ik dacht: bingo! Perfecte manier om een nieuwe blog te starten.

Waarom zou je dat doen?

Goh ja, een nieuwe blog, een blanco blad, dat is toch moeilijk vind ik. Ik weet wel welke richting ik uit wil met mamacoca.be, maar omdat meteen om te zetten in concrete blogs… Niet gemakkelijk, want dan komt mijn perfectionisme meteen boven!

Als je daarentegen 40 blogs moet produceren in 46 dagen tijd, dan komt de planner in mij boven die meteen tonnen goeie ideeën gaat spuiten (ik heb al een lijstje in word met ideetjes voor de komende 40 dagen) en dat maakt het zoveel makkelijker.

Dat is misschien een beetje stom dat ik zo’n challenge nodig heb om daar eindelijk echt werk van te maken, maar wat maakt het ook uit: ik ben blij dat ik gestart ben!

Vanwaar de naam Mama Coca vraag je je misschien nog af?

Wel, ik voel me op Paleo.be al een tijdje een beetje vastgeroest. Alsof ik er mezelf niet helemaal in kwijt kan.

Ik wil er niet mee stoppen, absoluut niet. Maar ik voelde wel de nood aan een andere uitlaatklep, waar ik ook over het moederschap kon babbelen (en hoe mij dat veranderd heeft) en alle andere dingen die mij interesseren.

Je kan “alle andere dingen” grofweg in drie categorieën indelen: gezondheid, geluk en gezin.

Deze blog zal deels persoonlijk worden, maar zeker ook interessant en informatie zoals Paleo.be dat is 🙂 (alle daar streef ik toch naar, of dat zo is dat moet jij dan maar beoordelen natuurlijk).

En de naam?

O ja, Mama Coca is de Inca godin van gezondheid en geluk.

Perfect dus, om die innerlijke godin, die koningin in mij (en jou!) aan te spreken en naar buiten te laten komen.

Want nu ik 30 ben vind ik het echt wel hoog tijd om het timide prinsesje achter mij te laten, en voluit voor die machtige, krachtige koningin/godin te gaan die ik (diep vanbinnen) toch wel ben.

 

 

Deze post maakt deel uit van de 40 dagen bloggen-challenge. Dit is dag 2/40. 

 

 

Van 10 naar 1…

Van 10 naar 1…

Ahhh een nieuwe blog. Drempelvrees natuurlijk. Geen betere manier om die te overkomen dan met een stokje die ik vond op een andere blog, toch? Ik heb de vragen wel wat veranderd waar het mij goed uitkwam.

 

10 dingen over mezelf

30 jaar. Oh zeg dat is vreemd om op te schrijven! Gelukkig heb ik nog bijna een jaar om eraan te wennen dat ik nu een dertiger ben, voor ik op 23 december 31 wordt.

Ondernemer. Vrij om te doen wat ik wil, wanneer ik wil! Geweldig!

Paleo gezondheidscoach. Ik neem Paleo als startpunt (niet als doel!) om mensen te helpen terug naar hun eigen lijf te luisteren om zo betere beslissingen te nemen waar ze gelukkig van worden.

Impulsief. Of moet ik gewoon zeggen intuïtief? Niet dat ik nooit een verkeerde beslissing neem (I wish!), maar ik neem meestal vlotjes beslissingen zonder veel twijfelen.

Eeuwig student. Momenteel bezig met twee opleidingen, en als ik daarmee klaar ben staan de volgende alweer op de planning. Er is altijd meer, meer, meer dat ik wil leren.

Verwend in ’t leven. De liefste familie, het beste lief en een pracht van een kind. Ik heb niks te klagen.

Ros. Niet van nature, maar het voelt goed. Meestal met dank aan henna, maar wegens Robbe tijdelijk ff helemaal artificieel.

Lichtervelde. Geboren, getogen en na 13 jaar elders weer terug thuis (een jaartje Mexico, studeren in Gent, een lief oppikken in Brussel en daar ff blijven plakken en dan terug naar het geboortedorp na een paar tussenstoppen).

Trompettist. Allé dat is veel gezegd, maar ik ben flink aan het oefenen om binnenkort terug bij de fanfare te gaan!

Ik lust geen koffie. Nooit leren drinken en nu durf ik niet meer: ik raak nogal makkelijk verslaafd aan vanalles en voel de nood niet.

 

9 dingen die ik leuk vind

Lekker eten. Deze lijstjes zijn niet per sé in volgorde van belangrijkheid, maar het zegt toch iets dat dit het eerste is dat ik bedenk zeker?

Koken. Al zal Gerrit wellicht zeggen dat ik dat beter ook eens wat meer zou doen. Oeps!

Hele dikke boeken lezen. Het gaat zelfs zover dat ik dunne boeken (pakweg minder dan 200 pagina’s) vermijd omdat die teleurstellend snel uitgelezen zijn.

Sims spelen. Ik doe al mee sinds The Sims 1, maar sinds Robbe geboren is heb ik wel andere prioriteiten en komt het er precies niet echt van.

Samen zijn met familie.

Plannen. Nee, maar echt. Helaas iets minder goed in plannen consequent uitvoeren, maar daar wordt aan gewerkt.

M&m’s. Tis niet omdat ik gezondheidscoach ben dat ik alleen maar gezonde dingen mag eten hé. 80/20!

Researchen. Ik kan uren kwijtspelen als ik iets nieuws ontdek en daar vervolgens *alles* wil over weten.

De eerste aardbeien. Mmm daar kan ik echt een hele lente keihard naar uitkijken.

 

8 dingen die ik niet leuk vind

Kuisen. Dat besteden we uit gelukkig uit.

Afwassen. Hallelujah voor het afwasmachine dat mijn lief bijna altijd vult.

Het concept guilty pleasures. Als je iets leuk vindt, waarom zou je je daar dan om schamen? durf zijn wie je bent!

Rekeningen betalen. Um duh. Maar ik kan dat niet uitbesteden aan Gerrit want die haat dat nog meer en dan krijgen we aanmaningen.

Auto rijden. Sparen maar voor het moment dat Tesla een zelfrijdende auto uitbrengt.

Routine. Heel dubbel want hoewel ik er altijd tegen rebelleer helpen routines me wel om beter voor mezelf te zorgen en dus ook beter in mijn vel te zitten.

Zwanger zijn. Echt. Ik vond daar helemaal niks aan. 9 maanden moe zijn, bah! Gelukkig kreeg ik er een geweldig kind voor in de plaats.

Bergop fietsen. Ik moet toegeven dat, als het even kan, ik een luie doos ben. Op dat vlak is mijn intuïtie volgen dus geen topidee.

 

7 plekken waar ik graag ben

Ons grote driepersoonsbed. Want we doen aan cosleepen. Daarover later meer.

Gewoon thuis. Ik ben eigenlijk een echte huismus.

Op restaurant. Nieuwe gerechten ontdekken, mmmhhmmmm en intussen op ’t gemak bijkletsen.

De kinderboerderij. Ik kijk er al keihard naar uit om daar met Robbe binnenkort heen te gaan!

Op hotel. Of in een Air Bnb. Gewoon even alles anders dan anders. Wel nogal een gedoe tegenwoordig met een baby…

De kust van Spanje. Warm weer, verse vis, prachtige taal.

 

6 dingen waar je nog van droomt.

Cohousing. Bij voorkeur in Lichtervelde.

Nog een paar kindjes. We zijn nog niet klaar!

Chef aan huis. Zodat we tijdens de week niet hoeven te koken.

Een personal shopper. Zodat ik altijd leuke kleren heb zonder dat ik er zelf al te veel over na moet denken.

Dat meer mensen zouden beseffen dat we welvaartsziekten (zoals diabetes) niet alleen kunnen voorkomen, maar ook genezen met behulp van voeding en levensstijl. Veel moeilijker natuurlijk dan een pilletje slikken, maar het voelt ook o zo veel beter voor je lichaam en geest.

Mijn diploma als KPNI therapeut. Zodat ik die droom hierboven kan helpen waarmaken.

 

5 dingen op mijn wensenlijstje

Een wobbel. Niet zeker of dat voor mij of voor Robbe is.

Een eigen huis. Om helemaal onze goesting mee te kunnen doen.

Meer uren in de dag. Want er is altijd te veel te doen en te weinig tijd.

Een nieuwe eettafel. Want onze oude is maar lelijk eigenlijk.

Een nieuwe garderobe. Ik ben de kleren die ik heb redelijk beu. Tijd om eens te gaan shoppen zeker?

 

4 dingen waar ik trots op ben.

Mijn boeken. Zelf geschreven, zelf uitgegeven.

Mezelf als moeder. Op voorhand wist ik niet zo goed of ik wel een goeie moeder zou zijn, maar nu het zover is vind ik dat het me best goed af gaat. We zijn natuurlijk nog maar net begonnen en Robbe is best een makkelijk kind. Maar toch!

Gerrit. Hoe hard hij de afgelopen jaren veranderd en gegroeid is, zo fijn om mee te maken.

Paleo.be. Niet altijd makkelijk, ondernemer zijn, maar ik ben best trots op waar ik nu sta en hoe ik mensen help om gezonder te leven.

 

3 lievelingsrecepten

Gemarineerde ribbetjes met coleslaw.

Candy’s Cottage Pie (in mijn boek 100%Paleo of ook hier).

Gevulde paprika’s.

 

2 wensen

Gezond oud worden. Want oud worden zonder gezondheid… dat lijkt me dan weer de hel. Gelukkig heb ik dat voor een groot deel ook zelf in de hand, en dan hoop ik maar dat ik voor dat andere deel niet te veel pech heb.

Omringd door familie. Ik ben zelf opgegroeid in een warme familie met lieve tantes, nonkels, neefjes, nichtjes,… en ik hoop dat, als ik later oma ben ofzo ik net zo’n hechte familie rond me mag hebben.

 

1 laatste woord

Durf!

 

 

Deze post maakt deel uit van de 40 dagen bloggen-challenge. Dit is dag 1/40.